Konstantynów

Powstał w 1821 r. jako osada dla sukienników na gruntach wsi Żabice Wielkie istniejącej już od XIV w. Inicjatorem tej akcji był właściciel wsi M. Krzywiec - Okołowicz, która wzorem sąsiedniego Aleksandrowa sprowadził sukienników ze Śląska i Wielkopolski. Prawa miejskie uzyskał w 1830 r. Po powstaniu listopadowym nastąpił upadek przemysłu wełnianego. Utrzymało się tylko tkactwo ręczne. W 1870 r. Konstantynów utracił prawa miejskie - odzyskał je w 1924 r. W 1910 r. uzyskał połączenie tramwajowe z Łodzią. Znacznie zniszczony podczas I wojny światowej. W 1940 r. Niemcy urządzili tu jeden z najcięższych obozów przejściowych dla ludności polskiej z tzw. Kraju Warty. W 1943 r. przekształcili go na obóz dla dzieci białoruskich, rosyjskich i ukraińskich, istniejący od stycznia 1945 r. Zachował się układ przestrzenny i stara zabudowa typowa dla osad fabrycznych z czasów Królestwa Kongresowego.