Zgierz

Powstał jako gród książęcy (kasztelania) na przecięciu traktów łączących Ruś z Wielkopolską i Mazowsze ze Śląskiem. Wzmiankowany w 1231 r., prawa miejskie uzyskał w 1288 r. W XIII w. był miejscem zjazdów możnowładztwa. Był ważnym ośrodkiem rzemieślniczym (m.in. garncarstwo, kołodziejstwo, piwowarstwo, szewstwo) i handlowym (liczne jarmarki). Od XVII w. stanowił centrum dóbr królewskich - starostwa zgierskiego. W pierwszej połowie XIX w. nastąpił intensywny rozwój miasta w związku z powstaniem przemysłu włókienniczgo. Od 1817 r. osiedlali się tu rękodzielnicy - włókiennicy różnych narodowości: Polacy, Niemcy, Rosjanie, Żydzi. Od 1831 r. był głównym ośrodkiem produkcji sukna w Królestwie Polskim. Następował szybki wzrost liczby ludności: w 1817 r. - ok. 660 osób, w 1829 - ok. 9 300 osób. Od 1894 r. zaczął rozwijać się przemysł chemiczny. W 1901 r. uruchomiono połączenie tramwajowe z Łodzią, a w 1903 r. ruszyła kolej szerokotorowa do Łowicza i Łodzi. W 1983 r. Zgierz liczył ok. 28 000 mieszkańców. W 1966 r. powstał tu Szpital Wojewódzki. Zachował się układ urbanistyczny z XIX w. Najważniejszymi zabytkami w mieście są: kościół p.w. Św. Katarzyny w stylu neogotyckim; kościół mariawitów p.w. Chrystusa Króla; pałac Pniewski oraz liczne fabryki sukiennicze.